Úr ritdómi:
Bókmenntavefurinn.
„Á sjó“.
Úlfhildur Dagsdóttir.
​
„Vissulega má sjá í ljóðmáli Garðars tungutak sem minnir á verk Sigfúsar Bjartmarssonar, Geirlaugs Magnússonar og jafnvel Baldurs Óskarssonar […] Það er tvennt í ljóðum Garðars sem minnir mig á þessi ágætu skáld, annarsvegar er það tungutakið sem einkennist af orðgnótt og mjög hlöðnum myndum, og hinsvegar er það karlmennskustefið sem er sterkur þráður í bókinni.“
​
„Helsta vandamálið er hinsvegar þetta sama tungutak, en það hverfist of oft yfir í hreina skrúðmælgi og kaffærir textana.“
​
„Stór hluti ljóðanna eru prósaljóð og eru þau í heildina sterkari en hin ljóðin, en ljóðmál höfundar nýtur sín best í prósanum. Dæmi um þetta eru ljóðin í öðrum kafla, „skáldsögusvanur sem faðirinn sigldi á“, en þar birtast minningarljóð um föður og afa. Afinn kemur fyrir í ljóðinu „lýsiglóð“ […] Hér er dæmi um það besta í bók Garðars, áhrifamikil og sterk lýsing sem ferðast með lesandann frá ljósmynd yfir í minningar og endar í sögum.“
​
„„kófsandajass” og „góðvild annarra” halda áfram með þessi stef sjómennsku og karlmennsku, en karlmennskustefið er sterkast í „góðvild annarra”, löngu prósaljóði um vináttu karla. Bæði þessi ljóð búa yfir fallegum og eftirminnilegum myndum […]“

Aðalheiður Guðmuyndsdóttir. Són. 2006, bls. 151–152.

„Kveðskapur Garðars er svolítið myrkur á köflum og jafnvel í „innhverfara“ lagi; hann krefst þess að lesendur gefi sér tíma og næði til túlkunar. Innan um er að finna léttari ljóð, jafnvel tiltölulega einfaldar mannlífslýsingar, svo sem ljóðið „eins og fugl“ (bls. 35–36) eða „skáhallt“ (bls. 39–40) sem felur í sér skemmtilega mynd af fólki sem horfir út um glugga húsa sinna þar sem A horfir á B, B horfir á C, C á D og svo framvegis.“