Description
Úr ritdómum um drengmóð:
Morgunblaðið
Ófrjálsar og frjálsar hendur
Skafti Þ. Halldórsson
„Mörg kvæðin enda ort út frá sjónarhorni svikins barns sem bjó við harðneskju og fötlun. Það eru svik í hjónabandi foreldranna og ranggerðir gagnvart barninu.“
„Ljóðmælandi spyr hvað gerði ófrelsi handa hans svo magnaða að hann skyldi hljóta slík örlög. Hér grípur Garðar á því kýli sem er einn svartasti blettur á sögu okkar samfélags að senda börn í vistun hjá misjöfnu fólki í ýmsum Breiðavíkum eða hjá misjafnlega hæfum einstaklingum.“
„Þetta er mestanpart Reykjavíkurskáldskapur sem er á margan hátt ljúfsár.“
Fréttablaðið
Guðfaðir kveðinn í kútinn
Sigurður Hróarsson
„Bernskuminning skáldsins. Sögur og leifturmyndir frá liðinni tíð. Uppvöxtur við erfiðar og óvenjulegar aðstæður; dreggjar samfélagsins, íslenskt gettó, utangarðsfólk í skjóllausu skýli, brostin fjölskyldubönd, bókstafstrú með refsivönd á lofti, djöfullinn, ómegð, áfengi, ástríðuglæpir, ofbeldi á heimili, ofbeldi gagnvart börnum, óeðli, ógn, vopn á lofti, guðfaðir fellur af stalli. Minningarnar hverfast um ömmu, afa, mömmu, höfund, bróður hans og feður þeirra. Í brennidepli eru tveir atburðir; „nótt hnífsins“ / „það ósegjanlega“ (hvörf bókarinnar) og brotthvarf bróðurins – í margræðri merkingu.“
„Skáldið metur áhrif æskureynslunnar á ævidaginn, áhrif þagnarinnar ekki síst (sem skáldið nú rýfur) og gefur yrkisefninu víðari skírskotun með vísunum til heilagrar ritningar – sem eru nokkuð trúverðugar af því þær eiga sér eðlilega forsendu í minningunni (bókstafstrú fjölskyldunnar). Biblíumyndin af sambandi föður og sonar (sem er írónísk speglun); „faðir elskaði heim, gaf son sinn“ (60), amman sem alsjáandi guð í auga barns, syndafalls-samband þeirra bræðra (Kain/Abel), sonar-fórnin, sálma- og bænastaglið í ljóðstílnum, beinar og óbeinar tilvísanir í kristileg kærleiksblóm; allt á þetta sér rót í uppeldinu og sprettur af því boðorði bernskudaganna að þurrka út mörkin milli veruleikans og bókarinnar helgu. Um leið færir skáldið (persónulegt) erindi sitt nær lesandanum og reynir að vekja upp samsvarandi erkitýpur í dulvitund hans.“
„Samhliða efnishvörfum bókarinnar – sem eiga sér stað í miðju ljóði á blaðsíðu 44 – verða samsvarandi stílhvörf og eru tök skáldsins á þeim hamskiptum í senn kennimark bókarinnar og helsta kúríósa; fyrir og eftir „hið ósegjanlega” (44-55). Fram að hvörfunum er stíllinn einfaldur og gagnsær, frásögnin auðskilin og barnsleg, efnið augljóst og skýrt. Frá og með hvörfunum er stíllinn hins vegar myrkur, myndmálið flókið (jafnvel þvælið), tjáningin hávær en kæfð, tákn (hnífur, spjót, auga, hraun, o.s.frv… ) og felumyndir leysa af hólmi einfalda augljósa birtingu: Efnið þolir ekki dagsljósið, „hið ósegjanlega“ samrýmist ekki berorði skáldsins, er leyndarmál sem þó er skáldinu sáluhjálp að þegja ekki yfir; mótsögn og áskorun sem skáldið (alsjáandi samviska) mætir með háværu táknmáli sem ætlað er allt í senn að grafa undan þögninni, létta henni og úthýsa og kjafta hana í hel – án þess að berhátta viðmiðið og eiga þá á hættu að „eftirlíkingin“ einangrist og tapi gildi sínu fyrir lesandann.“
Reviews
There are no reviews yet.