Úr ritdómi um sjónhimnur:

Morgunblaðið
„Vegaljóð“
Jón Özur Snorrason

„upplifun ljóðmælandans [er] fremur hlutlæg og á stundum ópersónuleg, líkust myndavélarauga. En jafnframt því fær lesandinn að skyggnast á bak við þetta myndavélarauga og skynjar þá vitund um lifandi veru sem upplifir umhverfi sitt með athygli og af ríkri tilfinningu. Það eru einkum þessi mikilvægu tengsl ytri og innri skynjunar sem mynda stoðirnar í ljóðum Garðars. Aðferð hans er fólgin í því að lýsa atburðum og umhverfi sem verða á vegi hans á hlutlægan hátt en um leið kvikna brotakenndar og huglægar minningar um eitthvað sem er fjarlægt og horfið eða jafnvel ókomið.“
​
„Í miðhluta bókarinnar, ópersónulegum sögnum, er dregin upp mynd af ferðalagi og búsetu ljóðmælandans í Ameríku. Í þeim hluta nær tjáning hans mestu flugi og hraða og minnir á eitthvað sem kallast gæti vegaljóð. Það sem verður á vegi hans kveikir stanslausar hugmyndir að ljóðum með margskonar tengslum: tilviljanakenndum, merkingartengslum einstakra orða, tengslum milli fortíðar og nútíðar eða lífs og dauða svo nokkuð sé nefnt.“
​
„Þrátt fyrir að ein hugsun kveiki aðra og einbeiting ljóðmælandans virki í senn flöktandi og leitandi er óhætt að fullyrða að markmiðin sem sett eru í upphafi glatast ekki. Þau nást því ljóðmælandinn tapar aldrei áttum í þessum flæðistíl.“